Engelen: in België bestaan ze nog!

2018/07/06 12:03:21:232:001 - Ingezonden door Christien Saanen

Ja, ik weet het zeker, want ik heb er afgelopen zondag maar liefst 6 ontmoet! Ze hadden de Belgische nationaliteit en ik kwam ze tegen op de Cartierheide bij Hapert. Drie vrouwelijke en drie van het mannelijke geslacht. Het waren écht “engelen” en ze kwamen als geroepen!
Het was heerlijk fietsen die dag in de Belgisch-Nederlandse grensstreek. Het was puur genieten van het mooie weer, de bossen, de hei, landerijen, prachtige brede fietspaden (België) enz.  De Cartierheide in Hapert was het verste punt voor ons Budelse fietsers (van ver ná middelbare leeftijd) en uitgerekend dáár gebeurde het: een lekke band in het achterwiel van mijn E-bike! Kilometers ver verwijderd van de bewoonde wereld, midden op de hei. GGGGGrrrrrrrrr!!
Mijn vriendin zou alvast een eind vooruit rijden en kijken hoever we verwijderd waren van de bewoonde wereld. Voor mij zat er niks anders op dan lopen! In de bloedhete zon, op mijn sandalen, met een zware fiets aan de hand op een smal (want Nederlands!) fietspad. Tientallen keren de berm in om de geluksvogels te laten passeren die 2 goeie banden in hun fiets hadden! En nee, niemand stopte. Eén meneer riep meewarig: “hedde gij unne kepotte band, vrouwke”? Maar dat was een retorische vraag want hij fietste gewoon door, net zoals alle anderen.  Totdat er opeens 3 Belgische echtparen verschenen die tot mijn grote verbazing zo maar van hun fiets stapten, die meeleefden en mij troostten (de vrouwen) en actie ondernamen (de mannen). Mijn fiets werd in de schaduw gezet, tassen eraf. De probleemband werd van alle kanten gemasseerd en bevoeld op punaises, steentjes of glasscherven. Niks van dat alles. Band plakken in een achterwiel is geen optie midden op de hei, maar oh wonder……. Eén van de engelen had een spuitbusje bij zich, nieuw, nog in plastic verpakt. Drie engelen bogen zich over de gebruiksaanwijzing en in no time werd er zoveel slagroom in het ventiel gespoten dat het wel leek op slagroom spuiten op een taart. Maar er gebeurde hier een wonder! De dames hadden al een paar pompjes verzameld, van die kleine krengen waar je zo vreselijk pijn van krijgt in je arm. Na enkele seconden mocht er gepompt worden en om de beurt gingen de mannen aan de slag. Ongelofelijk maar waar; de band bleef hard! We kregen van onze reddende engelen het advies om maar zo snel mogelijk te gaan fietsen, dan zouden we het restaurant wel halen, zo’n 4 km verderop en daar proberen onze terugreis naar Budel te organiseren. Maar, mijn lieve engelen, ik hoop dat jullie dit lezen want dit verhaal is voor jullie: mijn band heeft het volgehouden totdat we weer veilig terug in Budel waren! En ik wil jullie bij deze nogmaals heel hartelijk danken voor jullie hulp! Mijn vriendin en ik zijn er de rest van de dag in gedachten mee bezig geweest, we werden er helemaal blij van dat jullie op ons pad kwamen en dat zijn we nog steeds!
Zó maar, belangeloze hulp krijgen als je het nodig hebt! Wat zou de wereld een stuk mooier worden als er meer mensen waren zoals jullie, als we allemáál zo waren. Chapeau en een dikke merci van twee blije en dankbare Ollanders!