Instortingsgevaar

13-10-2017 11:41 - Overige

Niet dat ik zo’n somber figuur ben. Helemaal niet. Over het algemeen ben ik eigenlijk best positief ingesteld en zie ik meestal wel een lichtpuntje. Zelfs in de meest sombere situaties heb ik het vermogen om er toch nog iets van te maken. Ik zorg op momenten dat anderen het al lang en breed hebben opgegeven dat het gewicht ligt op dat kleine sprankje hoop dat er is. Dat sprankje hoop is er eigenlijk altijd wel, maar je moet het maar net in de vingers hebben om het te zien. En dat heb ik! Ik kan dat. Los van het feit dat je het ook wel moet willen zien, is het natuurlijk zaak dat je het ook daadwerkelijk ziet. Gelukkig heb ik dat.
Alleen zijn er ook van die momenten dat zelfs een positief ingesteld iemand als ik, ondanks alle moeite, kracht en energie die ik er insteek ruiterlijk moet toegeven dat er geen eer aan te behalen is. Dat er werkelijk niets maar dan ook niets te bedenken is waardoor het allemaal nogal mee lijkt te vallen. Dat er, hoe je het ook bekijkt, geen enkel helder moment is waar je toch nog wat kracht uit kunt putten. Tegen de mensen die dit nog nooit hebben meegemaakt, kan ik in ieder geval zeggen dat je op zo’n moment dat het je overkomt compleet overrompeld en teleurgesteld achterblijft, twijfelend aan alles en iedereen. De vaste waarden in je leven, blijken veel minder vast. Je bent het breekpunt nabij. Een helder geval van instortingsgevaar.
Zo’n moment had ik gisteren. Gelukkig duurde het niet lang, want ik ben bang dat als het langer had geduurd dat ik er dan volledig aan onderdoor gegaan was. Dat moment had nu echt helemaal niets in zich waaruit ik een enkel positief iets uit kon halen. Ik zal proberen om te schetsen wat er gisteren gebeurde zodat je ongeveer een idee hebt waar ik over praat. Ik denk dat veel van jullie meteen weten waar ik op doel en misschien zijn er ook wel lezers bij, misschien jij wel, die hetgeen ik nu ga uitleggen in levende lijve ondervonden hebben. Die iets dergelijks hebben ervaren. Ik hoop van niet, maar weet eigenlijk wel beter.
Gisteren had ik eerst boodschappen gedaan. Ik had zorgvuldig een lijstje samengesteld met producten die ik niet in huis had en dus moest kopen. Op internet kon ik gelukkig eenvoudig genoeg vinden welke ingrediënten er in het gerecht zitten. Ik dacht nog even: Wat zouden we toch zonder internet zijn tegenwoordig? Zeker toen ik het eten ging bereiden en ik dus alleen maar het recept hoefde te volgen dat iemand anders al voor mij had voorgekauwd op het web. En natuurlijk zullen er altijd mensen zijn die zeggen dat het maken van hutspot helemaal niet moeilijk is, maar die vergeten even dat ik dus absoluut geen wereldwonder in de keuken ben. Met andere woorden, ik was echt superblij dat het me gelukt was. Weliswaar met een beetje hulp van enkele websites, maar ik had het toch maar mooi voor elkaar. Om mijn vreugde te uiten besloot ik dat iedereen in mijn euforische stemming mocht delen. Ik heb meteen toen ik de hutspot klaar had, mijn mobieltje gepakt en er enkele foto’s van gemaakt. De beste foto heb ik er uitgepikt en na enkele aanpassingen qua belichting en formaat heb ik deze vol trots op Facebook geplaatst met de tekst: Eigengemaakt. Omdat ik benieuwd was wie de eerste zou zijn van mijn honderden vrienden die ik tegenwoordig heb, die mijn foto leuk zou gaan vinden, heb ik ondanks de honger die ik inmiddels gekregen had van de mooie foto nog even gewacht met eten. Toen het leuk vinden uitbleef sloeg mijn stemming ineens om en was het koud worden van de hutspot ineens niet meer van belang. Er was geen houden meer aan.
Hoe is het in godsnaam mogelijk? Mijn foto stond inmiddels al ruim ’n uur op Facebook en nog steeds had niemand van mijn vrienden, geen enkele, ook maar even de moeite genomen om op “vind ik leuk” te klikken! Ik kan je vertellen, dan stort je hele wereld in! Eindelijk, na ruim tweeënhalf uur wachten had ik ‘n “like” en gelukkig zorgde dat ervoor dat mijn hartslag richting normale snelheid ging. Instortingsgevaar geweken.
Mocht je vragen of op- en/of aanmerkingen hebben mail dan naar info@a3compen.nl