Laat maar komen dan!

09-11-2017 14:27 - Overige

Als de dagen korter worden en de nachten langer, dan komen zij ook weer voor de dag. Dan zien ook zij hun kansen schoon. Uit alle hoeken en gaten komt het gespuis gekropen. Als het laagste soort mens weer op pad is komen deze figuren ook weer in beeld. Zij die niks kunnen laten liggen. Zij die niet weten van mijn en dijn. Het inbrekersgilde, de ramkrakers, de koperdieven, overvallers noem ze allemaal maar op. De mensen die ik nu hier even heb opgesomd zijn allemaal mensen die zich, net als de mensen waar ik mijn oog op heb laten vallen, ’s-avonds op straat wagen. Ze hebben genoten van de zomer en moeten nu weer aan de bak.
De meeste mensen worden in deze tijd van het jaar een beetje somber of hebben zelfs last van een zogenaamde najaar depressie. De personen uit de groep waar ik op doel zien dat heel anders. De tijd die nu komt geeft hen hoop. Net als inbrekers zien zij deze tijd dan ook als de maanden die perspectief bieden. Ook zij hadden in de zomer nog wel eens het idee dat de financiële bodem in zicht dreigde te raken en dat ze weldra op een houtje moesten gaan bijten, omdat het wel erg lastig is als mensen tot tegen middernacht in de tuin blijven zitten feesten of omdat zoals zij het noemen er “andere feestjes gevierd worden”. De maanden die nu volgen zullen er mogelijkheden genoeg zijn, omdat de meeste mensen de gordijnen en rolluiken vroeg dicht hebben en al vroeg onder de wol kruipen. Het is lekker vroeg donker dus ze kunnen fijn hun gang gaan en ze worden door niets of niemand gestoord in hun bezigheden.
Natuurlijk worden inbrekers wel eens gepakt door de politie, maar bij deze groep gebeurd dat eigenlijk bijna nooit of ze moeten het wel heel erg bont gemaakt hebben, want daarvoor moeten ze op heterdaad betrapt worden en hoe groot is nu de kans dat ze worden gepakt tijdens hun werk? Zeker als je bedenkt dat de politie steeds meer tijd kwijt is aan administratie. Bang hoeven ze echt niet te zijn. En stel dat ze gepakt worden, dan is er nog altijd niks aan de hand, want de straffen die ze krijgen worden laag gehouden door verhalen van advocaten die maar al te graag vertellen dat het een eenmalige actie was, die inmiddels alweer een hele tijd geleden is gebeurd en dat de verdachte al lang weer zijn leven heeft opgepakt in een land hier ver vandaan.
Denk maar eens aan al die mensen die door weer en wind, bij nacht en ontij er op uitgaan om hun brood te verdienen. Die met loodzwaar gereedschap werken (bij de beesten af) en die ook niet van de daken schreeuwen dat ze tijdens hun werkzaamheden soms een wel heel hoog risico hebben. Die het vak vaak door overlevering geleerd hebben. Mensen die werkelijk geen kant meer op kunnen, omdat ze de traditie nu eenmaal in ere willen houden. Die alleen maar zien hoe het ze steeds moeilijker wordt gemaakt, maar die geen uitweg vinden omdat er bepaalde verwachtingen gewekt worden. En dat al vele jaren lang.
Deze keer wil ik mijn column dan ook graag aan hen wijden. Niet omdat ik er zo’n grote fan van ben. Eerlijk gezegd is de tijd dat ik er normaal gesproken van zou moeten kunnen genieten vooral een tijd geweest dat ik ontzettend bang van hen was. Nu die tijd alweer ver achter me ligt en ik hen als mijn vrienden zou kunnen gaan zien, geloof ik er jammer genoeg niet meer in. Laten we eerlijk zijn. En dan die ontzettende discussies. Waarover gaan die discussies? Over strooigoed in de winkels! En over kleuren! Zwart, wit, regenboog ik vind het te kinderachtig voor woorden dat volwassenen hier geen overeenstemming in kunnen vinden. Dat ze niet met elkaar om de tafel kunnen gaan zitten en met elkaar afspreken hoe het verder moet zonder dat er ook maar iemand moeite mee heeft. Ik ben bang dat het allemaal wel een tijdje zal gaan duren. Zolang het niet uit de hand loopt zou ik zeggen: Laat de Goede Sint maar komen. In Spanje wonen is tegenwoordig ook al geen pretje meer. Dat bedoel ik!
Mocht je vragen of op- en/of aanmerkingen hebben mail dan naar info@a3compen.nl