Berlijn

21-09-2017 15:26 - 't Vlees is zwak

Ter ere van ons vijfjarige samenwerkingsverbond hebben mijn vriend en ik een reisje naar Berlijn geboekt. Van 5 dagen. Dat wil zeggen: hij boekte en ik hoefde alleen maar per telefoon of app of mail aan hem door te geven wat ik wilde of niet wilde. Hij zat bij hem thuis te boeken en deed al het werk en ik deed niks. Fijn. Er waren twee redenen waarom we met de bus iets geboekt hebben. Ten eerste: ik heb zo lang naar Air Crash Investigations gekeken dat ik liever niet meer met het vliegtuig ga. Ja, ik doe het wel hoor als het niet anders kan. Drie jaar terug waren we nog in Bilbao met het vliegtuig, maar de voornaamste reden is dat ik graag met de bus ga. Bus is fijn. Je hoeft niet te rijden. Dat is het voornaamste. Altijd als ik mijn 1000 km heen en weer naar Frankrijk rij en ik passeer een bus, kijk ik omhoog naar de mensen in de bus en denk: zat ik maar in die bus, kon ik fijn slapen of lezen of m’n ogen dichtdoen of iets anders fijns wat je niet kunt als je 1000 km op moet letten en splasj!! kreeg ik weer een veeg spatwater over mijn voorruit van die bus. Binnen zaten de mensen lekker warm te keuvelen, misschien dronken ze wel iets gezelligs en ik maar star en oplettend en onafgebroken voor me uit kijken. Dan ben ik echt jaloers. Dus: de bus! Hoera! Dat gevoel als je instapt en je naar achter worstelt met die tas tegen je zij en kuiten. Dat heerlijke gevoel van verwachting, dat je denk ik alleen maar hebt als je bijna nooit in de bus hebt gezeten. De verantwoording ‘ns een keer bij iemand anders. Niks doen, lekker zitten. Meteen jezelf met je tas installeren bij het raampje, een fijn, gevoelig thermosflesje in die tas en een boek en nog iets lekkers. Allemaal nieuwe dingen zien. ’s Avonds in een echt hotel. Alles schoon, geen bedden opmaken ’s morgens. Geen honden uitlaten, (die  gaan naar goede vrienden.) Het spreekt vanzelf dat zo’n reisje om een nieuwe tas schreeuwt. De zogenaamde Berliner Tasse. Toen wij een jaar of zes terug met z’n allen, broers en zussen, naar Dubai gingen hebben mijn zusje en ik voor die gelegenheid een zogenaamde Emiratentas gekauft. In Dubai zelf heb ik er toen ook nog een gekocht want ze waren daar super goesskauf. Die tassen zijn beide op dit moment nicht meer in gebruik. Die zijn zogezegd abgedänkt. We zitten in een hotel met ontbijt. Voor de rest moeten we ons eigen kostje bij elkaar scharrelen. Dat zullen wel berliner Würstchen werden voor zo tussendoor. Hoewel, mijn vriend is nogal een fijnproever en ik ben meer iemand die overal sambal overheen smeert. Dus moet ik niet vergeten een potje sambal in mijn tas mee te voeren en naar ieder diner mee te nemen. We gaan natuurlijk van alles bezoeken en hopelijk ook museumsen. Mijn vriend is een Limburger en spreekt redelijk Duits, daar moeten we ons mee kunnen redden, ik ben hier vast aan het üben. En anders sla ik er maar mit einem Schlag nach. Ik hoop dat we een aantal leuke mensen tijdens die reis leren kennen, maar het zullen wel voornamelijk ouwe knoepers zijn. Maar ja, das sind wir selb auch, alte Knüpfern. Ik hoop niet dat er van die zeiktangen met die reis meegaan. We gaan met een Nederlandse organisatie dus er gaan denk ik voornamelijk Nederlanders mee, en daar kunnen wat trutten tussen zitten….  Maar ik heb mijn e-reader, mijn geheime thermosflesje en niet te vergeten het potje sambal. Daar kan ik misschien bij een akelig mens ’s morgens tijdens de Frühstuuk stiekem haar breutsjen met aardbeienjam mee bederven. Maar nee, dat doe ik natuurlijk niet. Er zijn alleen leuke mensen. U hoort het wel volgende keer. We vertrekken maandag vanaf het station in Weert, daar komt de bus ons ophalen om 6 uur. Mitten in die Nacht. Of der Nacht.

Reageren? Graag! Stuur een e-mailtje naar Guus.van.Winkel@pandora.be