Gynaecoloog

04-05-2018 14:53 - 't Vlees is zwak

Ik heb de, vind ik zelf, lichte afwijking dat ik vaak een nieuwe tas koop. Op zich geeft dit niet echt een somber ziektebeeld maar ik ben er toch maar mee behept. Op het moment dat ik op het punt sta een nieuwe tas te kopen en ook daadwerkelijk mijn portemonnee uit de ouwe haal om hem te betalen, zie ik in een flits alle tassen die ik nog heb aan mijn geestesoog voorbijtrekken. Twee in de bovenste la van de omakast, twee in de koele berging aan een spijkertje, een verstopt in een kast eveneens in de koele berging. Een in Frankrijk, nee twee, een onderin de krantenbak voor aanmaakpapier en nog een in de la in de slaapkamer. Ik weet de kleuren, het materiaal en de stoffen. En toch moest en zou ik een paar weken terug weer een nieuwe. Uit hebberigheid of gulzigheid in ieder geval veroorzaakt door een van mijn minder fraaie karaktertrekken… Wie mijn vrolijke onbesuisde aard ongeschonden voor zich wil blijven zien, kan nou beter niet meer doorlezen. Wat mijn begeerte had gewekt, was een tas die stijf rechtop stond en niet, wanneer ik hem ergens neerzette of op de grond smeet, als een pudding ineen zeeg; neen, de tas die ik opeens fel wilde was statig, stijf en had een klein ritszijvakje aan de buitenkant waar ik mijn gsm in kon laten glijden zonder dat ik de tas daarvoor weer boos rechtop moest zetten: (ga staan!). Iemand had er zo een, ik wilde dat ook. Ik zocht in Budel maar alras was ik de winkel van Han Feijen ontrouw (waar ik bijna al mijn tassen, behalve die in Frankrijk heb gekocht) en ging naar de grote stad. De ene tassenwinkel na de andere. Ik zag de felbegeerde tas maar die kostte 139,95, was wel mooi, maar hij was me toch te duur. Verder kijkend kwam ik een andere, ook fier rechtop staande tas tegen, beigebruin met een vacht van kunstpels boven langs allebei de randen. En… een ritsje aan de buitenkant van de tas. Dat was hem. Hij kostte slechts 39,95. Honderd eurosen minder dus. Koopje. Ik betaalde en was blij. Bij de laatste flits voor het betalen zag ik opeens ook nog een klein zwart tasje aan de kapstok in de bijkeuken bengelen, maar toen was het al te laat. Thuis hevelde ik alle spullen uit mijn oude tas in de nieuwe, gooide de inmiddels opgehoopte overtollige papieren, kassabonnen en andere prullen weg en liep in de kamer op en neer met mijn beeldschone tas en zette hem neer. Hij viel niet om, noch zeeg hij lusteloos ineen; ook oefende ik met gsm en zijvak. Ik kon hem er razendsnel uithalen en weer indoen. Zelfs al geroutineerd. Ook deed ik een leesbril in dat zijvakje anders kon ik de whatssappberichtjes niet lezen. Ik was op en top ingericht. Af en toe viel hij toch om en schoof alles eruit als ik de hoofdrits niet had dichtgemaakt. Na een paar weken waarin ik nog steeds blij was met de nieuwe tas, zette ik hem naast me op een stoel in een café was het ergens geloof ik, of een restaurant en al pratend met degene tegenover me liet ik mijn hand om iets te zoeken tussen de vachtjes door in mijn tas dwalen en ineens zag ik het: Ik keek toe terwijl mijn hand in de tas ging: Ik was verdomme net een gynaecoloog! Ontzet keek ik naar de tas. Daar stond hij trouw met z’n twee vachtjes langs de openingen. Mijn god. Er is geen sprake van dat ik dat beeld nu nog uit mijn hoofd krijg en ook niet dat ik in gezelschap mijn hand nog eens in het hoofdvak zal durven laten zinken. Die tas moet weg! Dan maar weer een nieuwe, slappe tas die meteen wezenloos in elkaar zakt als je hem neerzet. Met een zucht. Hemel, wat doe ik mezelf aan? Voortaan moet ik deze tas dus ook bij het kopen van een nieuwe in de serie van mijn geestesoog opnemen. Plus mijn hand die erin verdwijnt. (Zucht)