KLIK HIER VOOR DE WK POOL VAN HAC WEEKBLAD
KLIK HIER VOOR DE POOL DE FRANCE VAN HAC WEEKBLAD

Koekjes

12-01-2018 10:47 - 't Vlees is zwak

U weet natuurlijk niet dat ik nog nooit in mijn leven koekjes gebakken heb. Zelfs niet één. Waarom niet? Weet ik eigenlijk niet. Vroeger toen ik pas getrouwd was, 100 jaar geleden, had ik geen oven. Ik wist niks van koekjes bakken, ik kon amper eten koken. Pas in het vijfde jaar van mijn huwelijk kwam ik erachter dat groenten ook wel eens niét uit blik of een potje kwamen. De groentes waren dan nog wild en moesten getemd worden in een pannetje. Er moest van alles afgesneden worden. Er is een spreekwoord dat zegt: onderzoekt alles en behoudt het goede. Meestal liet ik het verkeerde er juist aan zitten. Van de prei gooide ik het witte deel weg en behield het groen. Een selderij slachten heb ik pas 10 jaar geleden geleerd. Maar nu, afgelopen oudjaar zei mijn vriend: Wat vind je ervan als ik voor de jongens (mijn kleinkinderen) op oudjaar wafels zal bakken? Ik zei, nou, geweldig, en zo. Hij wist dat ik geen wafelijzer bezit en bracht dat vanuit zijn goed uitgeruste thuisbasis mee, tezamen met alles wat nodig was om beslag te maken. Hij wist dat ik dat toch niet wist. In mijn optie zitten koekjes, wafels, gebakjes, in dozen en pakjes, of worden uit cellofaan gehaald of kant en klaar bij de bakker. Maar nee, een wafel wordt gebakken, zo zei hij. Hij kwam op de avond voor oudjaar, bepakt en belast met alle spullen en ik leverde de kleinkinderen. Ze waren alle drie dolenthousiast. Cola was er ook voldoende dus het feest kon ’s middags beginnen. Ik had geholpen bij het maken van het beslag en had daar geen leidende functie in gehad. Het beslag smaakte naar vroeger. Naar de keuken van ons pap en mam. Ik nam steeds een lepeltje rauw beslag, verrukkelijk. Kwaliteitscontrole, zei ik dan.  We zetten alles op kranten op de tafel, dicht bij een stopcontact want het wafelijzer behoefde stroom. De jongens vonden het spannend. Ze hebben hetzelfde soort ouders als ik ben. Geen bakinitiatief. Alles uit blik en pakjes. Maar ze vonden het leuk. En de wafels waren ontzettend lekker. Ik stelde mij zo voor dat er een knusse oudjaarssfeer hing in de keuken. We hadden ook een sjoelbak. Erger kon het niet. Naderhand kwamen alle ouders binnen voor een borrel en om te kijken of er nog wafels over waren. Die waren er niet. Wel nog veel beslag. Maar niemand had zin om er nog te bakken. De volgende morgen vond ik in de koelkast het door mijn vriend zorgvuldig afgedekte beslag. Hé, verdammt noch mal, dacht ik in het Duits, ik ga daar koekjes van maken. Ik had een vaag idee dat zulks in de oven kon gebeuren. Ik pakte met mijn lepel steeds wat beslag uit de kom en kwakte dat met kracht op de bakplaat. Zo bleef het plakken. Ik duwde in ieder hoopje een amandel uit een doosje en zette de oven aan. Er pasten 14 kwakjes op de plaat. Ik zette de oven op 160. Zomaar, ik had geen flauw benul. Gokje. Mijn vriend kwam uit de badkamer, fris gewassen en geschoren. Wat ruikt het hier lekker? Zei hij. Ik bak koekjes, zei ik nonchalant. Ik was nog in pyjama. Dat kan helemaal niet, zei hij, van dat beslag. Nou, laten we eens kijken, zei ik en trok de bakplaat uit de oven. Er lagen 14, mooi bruine, flinterdunne koekjes op gerangschikt met een prachtig krokante amandel in hun, in hun,  tja, reet?
Hoera, juichte ik. Gelukt! Ik kan koekjes bakken zei ik verbijsterd. Mijn eerste koekjes van mijn leven. Ze smaakten heerlijk. Wat een wonder. We bakten onmiddellijk nog 4 series van 14 kwakjes. Op het laatst braken we de amandelen doormidden. Wat een geweldig begin van het nieuwe jaar. Nooit te oud om te leren of te proberen. Onthoud dat maar als voornemen voor 2018 .
Nu nog Napels zien.