Koffie

05-04-2019 10:58 - 't Vlees is zwak

‘Weet je dat je nog maar twee koffiepads hebt,’ zei mijn vriend gister tegen mij. We waren voor tien dagen in Frankrijk en het is altijd weer spannend wat we na zoveel wintermaanden nog aantreffen. Of niet aantreffen natuurlijk. De koffiepads waren dus op. In de keuken beneden waren er ook geen meer. Daar is behalve peper en zout en een taai potje mayonaise nooit wat te vinden. Oké, geen ramp, we moesten toch nog naar het dorp om andere boodschappen te doen, dus dan kwamen die koffiepadjes mee. Voor de rest hadden we eigenlijk alles. We hadden diepvriesmaaltijden meegebracht voor als we zo laat zouden aankomen dat de winkels dicht waren en de restaurants om wat voor reden dan ook, ook gesloten. Leer mij die Fransen kennen. Ik heb mijn neus al vaak genoeg gestoten aan zoiets. We dronken de twee laatste koffietjes op en na de hondenwandeling gingen we naar het dorp boodschappen doen. Grote tas mee; we moeten altijd veel hebben. Melk, rosé, (de eerste levensbehoefte), olijven voor het bezoek, kaas, blikjes hondenvoer, diepvriesspul, chocola, eieren, uien en knoflook, groentes, noem maar op. Toen gingen we op ons vertrouwde terrasje zitten en namen er eentje. Het was inmiddels twaalf uur en we werden hartelijk begroet door de cafébaas. Er was een café dicht gegaan tijdens de winter, een ander ging van eigenaar wisselen, de kok die ontslagen was was weer aangenomen bij een restaurant in de buurt, de man van het krantenwinkeltje had het aan z’n prostaat en ga zo maar door. We hoorden alle nieuwtjes en nee, bij ons was er  geen boom meer op ons dak gevallen. De zon scheen en voor de zekerheid namen we er nog maar eentje, en daarna reden we naar huis. Twee mag. Ook in Frankrijk. We hadden een drukke middag, ook met nietsdoen. We kregen tegen de avond bezoek van onze overbergse buren, ook Nederlanders met een hard protestants accent dat door het hele dal schalde. Olijven, chips, kaas en rosé. Het levertje wil ook wat. ‘s Avonds zaten we lui voor de tv, we hadden samen lekker gekookt, en toen, héé, we zijn de koffie vergeten te kopen, daar gingen we voor. ‘s Avonds geen koffie is eigenlijk niet erg, maar ‘s morgens geen koffie is verschrikkelijk. Toen viel mijn oog op de keukenkast. Bovenop stond nog het in 2004 afgedankt geworden koffiezetapparaat dat met filterzakjes werkte en losse koffie. Oké, dat was voor de volgende morgen. Mijn vriend haalde het keukentrapje uit de kelder, ik dat apparaat naar beneden gehaald. Vettig, vies, webslierten hingen er aan. Ik daalde af en maakte het schoon. Hoe werkte zoiets ook weer? Een gewoon koffiezetapparaat met filters en koffie uit een bus. De bus stond in de kast. Koffie er nog in. Uit 2004 dus. Goed te doen, hij was wel bruin, maar niet verroest. Filterzakjes lagen diep achterin maar nog intact. Mijn handen deden als vanzelf alle handelingen die nodig waren om koffie te zetten. Warempel, een druk op de knop en de koffie sijpelde via een geheim kanaal en het filterzakje in de pot. Het was weer net zo’n groot wonder als vijftien jaar terug het senseoapparaat. Gek eigenlijk. De koffie was eerlijk gezegd veel te sterk en smaakte een beetje naar vergif maar allà. De zon scheen weer, we aten boterhammen en we hadden koffie, we deden er melk in en konden roeren. We keken elkaar aan en dachten allebei hetzelfde: we dachten aan het oude mopje dat vroeger iemand te pas en te onpas zei als hij koffie dronk: ‘Lekkere koffie, of is het thee?’