Kwaaltjes en pijntjes

18-05-2017 15:31 - 't Vlees is zwak

Nu ik wat ouder ben, krijg ik net als iedere andere oudere mens te maken met allerlei ik zal het maar kwaaltjes noemen. Bijvoorbeeld pijn in de knie, bultjes op de achterpoten, en net naast je neus, als je daar drukt, een pijnlijk gevoel, een zenuw van een tand of zo. Zo heb ik nog van alles wat te onbenullig is om ervoor naar de dokter te gaan. Ik heb een te hoge bloeddruk maar die is al een jaar of 15 goed onder controle met behulp van pillen natuurlijk. En iedere drie maanden verleng ik mijn abonnement daarop. Mijn longcapaciteit is flut, maar goed mee te leven. Ik heb een gehoorapparaat maar omdat ik zo vergeetachtig ben, vergeet ik dat meestal in te doen. De vogels hoor ik toch nog fluiten. (Andere mensen hebben intussen mijn benidorm-merel ook gehoord en bevestigden dat hij zuiver – benidorm – zei.) Maar goed, kwaaltjes dus. Het duurt vaak meer dan een week voordat een kwaaltje zo vervelend wordt dat ik besluit ermee naar de dokter te gaan. En dan nog vind ik dat je voor een zo’n lullig kwaaltje de dokter niet kunt lastig vallen. Dus wacht ik, of spaar ik eigenlijk, op een tweede pijntje. Dan heb je tenminste wat te bieden als je de spreekkamer binnenkomt. Dus toen ik ’s nachts steeds wakker werd doordat ik aan mijn bultjes lag te krabben, lag ik toch te twijfelen of ik ermee naar de dokter zou gaan. Gelukkig werd ik de volgende morgen wakker met een blij gevoel: iets nieuws: pijn in m’n knie zodat ik nu triomfantelijk een afspraak bij de dokter kon regelen. Twee dingen! Heel goed. Helaas waren de bultjes inmiddels verdwenen en de knie verdween in de loop van de morgen toen ik de honden uitliet. Niks meer van te merken. Ik was weer zo goed als nieuw. Dus geen afspraak. ‘’s Morgens heb ik pijn in mijn schouders dokter, maar dat duurt nog geen twee minuten’. Daar durf ik niet mee de spreekkamer in te gaan. Ook schuifel ik ’s nachts vaak naar de wc en bons dan tegen de toilettafel aan als ik over het snoer van m’n föhn struikel die op de grond ligt ingestoken en ik geen licht aan wil doen. Blauwe plek op heup. ‘Die gaat wel weer weg, patiënt.’ (Ik hoor het hem al zeggen) Ook niet dus. ’s Morgens zijn mijn voeten stram maar na vier stapjes  weer gewoon en kan ik weer normaal lopen. Tja, daar kun je dus ook niet mee aankomen. Nou heb ik wel nog een vetbult, tenminste dat denk ik, onder een van mijn voeten zitten, al meer dan 10 jaar. Die bult hou ik als reserve. Zo’n zelfde bulten heeft mijn vriendin op haar armen. We hebben onze bulten vergeleken en eraan gevoeld. Het waren dezelfde. Zij had er wel een stuk of acht en ik maar één. Die van haar waren ook dikker. Zij is ermee naar haar dokter gegaan en die beval niet aan om ze weg te laten halen, ze waren weliswaar niet fraai om te zien maar waren helemaal ongevaarlijk, dus laat ik de mijne ook niet weghalen zolang ik er geen last van heb. Hij zit net in die deuk. Alleen als ik met blote voeten op zachte vloerbedekking loop, voel ik hem zitten. Meer ook niet. Doet geen pijn. Maar ik kan hem wel vermelden als tweede keus. In noodgevallen met alleen maar een griepje erbij bijvoorbeeld. Ik kan die bult bijna niet zien, alleen als ik op bed zit en mijn voet verdraai zodat ik eronder kan kijken, dan zie ik hem wel eens. (Ik kijk ernaar op zon- en feestdagen, nee haha). Ik moet dat niet doen terwijl ik op een been door de slaapkamer wankel. Nee, ik moet erbij gaan zitten, liefst op bed en dan moet ik wel mijn heup zo erg verdraaien dat ik die een kwartier erna nog voel en als ik dan probeer te staan, schiet ik naar voren als ik dan op de rand van mijn bed heb gezeten verlies ik soms mijn evenwicht en klap met mijn kop tegen de rand van de toilettafel, alleen maar om die bult te willen zien. Ja niet echt, maar het gevaar bestaat, dus die bult roept gevaarlijke acties op. Ik zal nu maar besluiten met het vermelden van mijn reumavingers, die heb ik dus echt maar die verdwijnen alleen als ik naar Frankrijk ga. Binnenkort weer. En dan verdwijnt meteen het merendeel van mijn kwaaltjes, een beetje omdat daar geen gevaarlijke toilettafel staat, maar vooral uit vreugde. Weest dus blij!