Min-kop

05-10-2018 14:45 - 't Vlees is zwak

Wij bij atelier Rosé, schilderen niet alleen met elkaar, we praten met elkaar, over alles. Over gevoelskwesties, over onze kinderen, onze mannen; werkelijk àlles gooien we op tafel. Iedereen weet alles van elkaar, we troosten elkaar en staan elkaar bij in moeilijke tijden. Dat gaat nu al vijftien jaar zo, iedere maandag. Een maand terug of zo, zei er eentje: als ik jullie niet had moest ik naar een psycholoog of een psychiater. We sparen elkaars geestelijke bijstandskosten uit. Gelouterd, gesterkt en ge-vanalles en nogwats, verlaten we iedere maandag rond half 4 het atelier Rosépand bij mij thuis. Maar nu, afgelopen maandag hadden we het over Cavanough, die vent in Amerika, die nu enorm ter discussie staat omdat hij  een geweldig belangrijke positie gaat innemen in de Amerikaanse rechtsstaat, hem toegeworpen door de ouwe Trump zelf. En over al dan niet sexueel misbruik door hem in z’n tienerjaren. Nou is dat best een zwaar onderwerp voor ons, maar het was dan ook na de lunch. We waren met z’n vijven, allemaal vrouwen en geen wonder dat het daarover ging. Eén van ons was hartstikke tégen die man die opperrechter zou worden en zich vroeger notabene vergrepen had aan vrouwen. Ja, want het was er niet eentje, maar een tweede had zich al aangediend met dezelfde beschuldiging. M1. vond het zielig voor hem, of eigenlijk voor z’n vrouw en kinderen, ‘komen die er ineens na 35 jaar achter dat hun man en pappie vroeger een enorme schoft is geweest, zielig toch, en zij wisten van niks’. Welnee, zei M2, natuurlijk wisten ze dat, of niet wellicht, maar anders is het nog zielig, maar waarom moeten vrouwen altijd de sjaak zijn en goddome beginnen ze nu eindelijk van zich af te bijten met die me-too en zo en mannen hun fouten in het openbaar voor de voeten te werpen en nou hou jij ze weer een hand boven het hoofd.’ ‘Ik hou ze geen hand boven het hoofd, helemaal niet, ik zeg alleen dat het zielig is voor z’n familie en dat het helemaal nog niet bewezen is dat hij dat vroeger gedaan heeft. Ik vind het echt met dat ge me-too en zo de vorm aan gaan nemen van een heksenjacht. Iedereen kan wel van alles beweren over 35 jaar geleden.’ Verontwaardigd veegde M2 een penseel schoon aan een van mijn oude onderbroeken die ik gratis ter beschikking stel voor dit goede doel en vervolgde: ‘Wat vind jij ervan Guus?’ Ik zei: ‘ik weet er niet zo veel van, zoals jullie wel weten kijk ik alleen ’s nachts naar nieuws op tv, tussen het bedflixen door, ik volg de discussie natuurlijk wel maar ik heb altijd het geluid uit staan vanwege dat het nacht is en ik man noch hond uit z’n slaap wil houden, maar ik vind wel dat die man een typische kop heeft, een min-kop, het type kop dat ze in Amerikaanse films en series gebruiken in negatieve zin. Ik bedoel, ofwel zo’n kop krijgt de rol van een seriemoordenaar, ofwel een gewiekste en criminele zakenman. Je zou hem ook goed als pedofiel kunnen gebruiken zo’n kop, hij heeft ook dat gluiperige, zacht-eiïge, beter als de kop van Jos Brech, want die heeft best een aardige kop, dat is nu net het erge, en deze Rechter, die ook nog eens tegen abortus is, vind ik dat ze alleen al daarom af moeten zetten en niet eens voor z’n sexuele verleden.’ Zoveel achter elkaar had ik maar zelden gezegd in ons dierbare ateliertje. Enfin, onze meningen kwamen niet echt overeen. M2 was zeg maar, voor die man, M1 was tegen hem en expliciet voor de vrouwenrechten, dan was er nog een neutrale schilderes en iemand die het niet veel kon schelen en ik, ik vond dat niemand meer kon achterhalen hoe het nu precies gegaan was 35 jaar geleden en dat die man en z’n familie voor z’n leven beschadigd was en of dat is wat hij verdient? Heksenjacht? Ja wel een beetje vind ik. Maar een min-kop hééft ie.