Panty’s

07-02-2019 15:39 - 't Vlees is zwak

Van de week heb ik een aanval van razernij al mijn panty’s uit het laadje van de toilettafel gegraaid en ze weggegooid, verminkt en vernietigd. Ik haatte ze. Ondingen met een laag kruis waar je zelf in moet grijpen om het al springend hogerop te krijgen. Van nu af aan moet alles waar ik ongelukkig of woedend van word, weg. De panty’s dus als eerste. Marie Kondo, de nieuwe goeroe van het weggooien en het behouden moet volgens haar zelfverklaarde wet, alles wat haar niet blij maakt, weggooien, of wegdoen, of opruimen. Nou zijn er nog heel veel dingen hier in huis waar ik ongelukkig van word. Een aantal maanden terug ben ik nog eens begonnen met een halfslachtige opruiming, door vijf dingen per dag weg te gooien. Dat is natuurlijk niks geworden, zoals alles bij mij wat ik vol moet houden, mislukt. Een dag of drie heb ik hier en daar wat weggedaan, maar het is al weer over. Maar de panty’s heb ik echt streng aangepakt. Een paar heb ik kapot geknipt en een enkele die toch al een scheur had, uit elkaar gereten. Dat voelde goed. Dat was fijn. Ik heb ze nog net niet vertrappeld maar ze integraal in de rode vuilniszak gestopt. Vanaf nu zal ik nooit meer een panty dragen. Die maken mij ongelukkig. Wat je blij maakt, behoud je, zegt Marie Kondo. Dus die konden allemaal weg. De panty’s zaten klem in het laadje en toen ik ze eruit griste, stulpten ze naar buiten. Twintig jaar aangestampte panty’s.  Met hun kruisen tot halverwege de knieën, een mensonterend gezicht. Wie heeft de panty uitgevonden? Vast een afstammeling van degene die de kuisheidsgordel op de markt bracht. Ofwel je moet ze optrekken tot onder je oksels ofwel je moet het kruis knijpend naar boven sleuren. Erger dan het ongemak van een te strakke spijkerbroek is een pantykruis dat tot halverwege de knieën reikt. Oké, maar goed, die dingen zijn nu weg. Ik droeg toch al altijd alleen maar lange broeken. Nu pakken we de schalen in huis aan, die kunnen ook een opknapbeurt gebruiken. Het beste is niet te kijken wat erin ligt en ze gewoon in de vuilniszak te ledigen. Wat ledigen! De hele schaal mag weg. Gewoon, hup, de zak in. Maar niet kijken wat ik weggooi, dat kan ik toch niet. Ik heb vijf fruitschalen en het fruit ligt in de koelkast. In de fruitschalen liggen kurken, balpennen, rekeningen, nagelknippers, oude postzegels, aangekoekte munten uit de vorige eeuw, afgebrande lucifers, een zonnebril, ergens een afstandsbediening van, van mijn gehoorapparaten geloof ik, een heel mooie vogelveer, een walnoot, een ring, een aspirientje en een mentholsnoepje met helemaal onderin nog op de bodem geplakt een totaal verschrompeld mandarijntje. De afstandsbediening en de veer red ik, de rest kieper ik gewoon de zak in. Dat is één schaal. Het voelt fantastisch. Op een schaal van een tot vijf, een vijf.