KLIK HIER VOOR DE WK POOL VAN HAC WEEKBLAD
KLIK HIER VOOR DE POOL DE FRANCE VAN HAC WEEKBLAD

Tien dagen Frankrijk

05-04-2018 15:41 - 't Vlees is zwak

Voor de duidelijkheid: ik ben weer inmiddels weer terug in het vaderland, hier dus. Mijn Franse poetshulp aldaar, die van te voren gemaild wordt wanneer ik weer naar Frankrijk ga en daar dan, voor ik kom de ergste treurnis van de afgelopen winter uit mijn huis in haar stofzuiger jaagt, had mij teruggemaild (zorgzaam als ze is) dat het dak weer lekte. Afgelopen zomer was er namelijk bij een vreselijke storm een boom op het dak gevallen; goot en vele pannen en onderwerk vernietigend. Enfin, het werd gerepareerd, maar dus kennelijk niet goed genoeg want op dezelfde plaats als waar de boom gevallen was, daaronder lekte het weer. Terloops voegde ze er nog aan toe dat de boiler het ook niet deed, want die zet ze ook altijd aan en dat er beneden in het huis een kat zat. Maar die had ze verjaagd en het kleine raampje beneden afgesloten. Ik belde nog vanuit België de dakman en zei dat het dak nog lekte. Ik appte onze goede Nederlandse bovenbuurman die al zes weken in zijn huis in Frankrijk was en die kon een nieuwe zekering plaatsen zodat de boiler het weer deed. Toen spoedde ik mij twee weken geleden naar de Ardèche alwaar het huis zich nu eenmaal bevindt. Het lekte dus nog. Ik belde de dakman weer: Francis Paget heet hij, dat zijn naam hier ook maar bekend worde. Hij kwam meteen de volgende dag tegen de middag. Ongekend snel voor een Fransman, mompelde allerlei woorden in zijn eigen dialect, toverde een driewerfladder uit zijn werkauto en klom het dak op. Daar hoorden we hem stommelen. Een half uur later kwam hij naar beneden alwaar mijn vriend en ik hem opwachtten met enkele pastisjes. Ik denk dat het gerepareerd is zei hij, maar, zo niet, vanavond gaat het regenen, bel dan meteen als het nog lekt. Dat was een mooie duidelijke afspraak. Die avond ging het niet regenen. Wel een paar dagen later, vergezeld van een knetterend Ardèche-onweer en toen lekte het weer. Op een iets andere plaats er vlakbij. Wij belden, hij kwam. Dezelfde procedure, hij het dak op. Stommelen, naar beneden. Toen kwam er een kleine variant: hij vroeg binnen om een scherp broodmes en ging weer naar boven. Mijn vriend en ik keken elkaar verbijsterd aan. Het bleek dat hij daar een stuk materiaal passend van af moest snijden en over iets heen plakken op het dak. Dit klonk naar de Franse slag. Daarna zat hij tegenover ons aan tafel achter een kop koffie, keek ons weemoedig aan en zei: Votre toit est fatigué. Wat in mijn schoolfrans zoiets betekende als: uw dak is moe. Maar fatigué betekende nu dat het dak oud en versleten was. Ook zei hij dat hij het lek nu gevonden en gerepareerd had, en dat we onmiddellijk moesten bellen, mocht het toch weer gaan lekken, zo ongeveer als een dokter zegt dat wanneer de diarree maar niet overgaat, je maar weer op de wc moet gaan zitten en een pil innemen. Hij wilde geen geld. Dat was zijn eer te na. Het was zijn reparatie en we hadden daar al voor betaald. We bedankten hem heftig. Hij vertrok weer. Het was inmiddels een huisvriend geworden. Een paar dagen later reden we naar het dorp voor de boodschappen. Het was Paaszaterdag. Om 12 uur gingen de winkels en alles dicht en wilden we naar huis rijden. Toen zagen we op de parkeerplaats onze lekke band aan de auto. Alle garages gesloten. Ik kreunde: alles is dicht en ik heb geen krik in de auto. De band was nog niet zo heel slap. De band is alleen maar fatigué, zei ik, hij was ongeveer zo slap als mijn bovenarm wanneer ik die horizontaal gestrekt hield. We besloten ermee de 6 km naar huis te rijden. Dat liep goed af. Hij was niet echt slapper geworden. Gelukkig zette een goede buurman met krik er voor ons de reserveband onder. Eerste Paasdag gebeurde er niks ergs. Geen katten, geen lekken, geen zekeringen, geen slappe banden meer. Geen sprake van dat we de kapotte band waar een schroef in zat konden laten maken. Alle garages bleven gesloten. Op tweede paasdag zijn we toch naar huis gereden. Met de reserveband rechtsachter. Ging heel goed. In negen en een half uur waren we thuis. Het was niet allemaal ellende: van de Franse dames had ik een mooie balpen gekregen. Uit het Guggenheimmuseum in Bilbao waar ze naar toe waren geweest. En we hebben zon gehad. En de honden waren gelukkig. En het stokbrood was lekker en de tomaten verrukkelijk. Om over de wijn maar niet te spreken….
Ps: Mijn orchidee hier die twee zaterdagen zijn badje niet gehad heeft, is nog prima in orde. Hij is alleen een beetje verongelijkt en zegt niks. Fatigué waarschijnlijk.