Vieze vliegen

09-11-2017 14:32 - 't Vlees is zwak

Nou ben ik toch weer voor een week in Frankrijk. En met mij, zoon, schoondochter en de twee kleinzoons. O ja, en onze vier honden, vergat ik nog. We hebben fantastisch weer, steeds zon en overdag 20 graden of meer. We wandelen, eten, drinken en ’s avonds gaat de kachel aan, want dan wordt het koud. Er is maar één nadeel (dat er toch altijd een nadeel moet zijn) en dat zijn de vliegen. Er zijn enorm veel vliegen. Vooral boven, binnen in de gezamenlijke huiskamer. In het benedenappartementje van de kinderen is er niet een. Maar hier boven mept iedereen er op los dat het een lieve lust is. Mijn zoon heeft inmiddels drie vliegenvangers opgehangen, van die gore, bruine plakdingen. Binnen de kortste keren was de eerste bomvol en volgde de tweede en de derde. Vanmorgen hing hij de vierde op. Bij mijn vrienden waar we gister op bezoek waren, hemelsbreed maar een paar honderd meter hier vandaan, maar over de weg een kwartier rijden, hebben ze niet één vlieg. Hoe kan dat vroegen wij ons af. We hebben hier wel een geitenstal in de buurt een paar 100 meter verderop. En die beesten sjouwen hier de hele tijd door de beek. ‘Of er ligt ergens een kadaver, een muis of zo’, dacht onze vriend. Daar hadden we ook al naar gezocht, maar nee, nergens iets te vinden, ook boven op de keukenkastjes niet. Echt heel hinderlijk die beesten. Gister sloeg mijn kleinzoon de tweede vliegenmepper kapot. Plastic zooi van de Intermarché zei hij. Dat is onze supermarkt. Toen vond ik nog ergens een mepper. Het vervelende is dat de honden niet tegen de mepgeluiden kunnen. Je ziet ze ineenkrimpen en wegvluchten ergens naar toe. Dat kunnen we die arme dieren met hun tere zieltjes niet aandoen, dus we meppen zachtjes of we doen eerst de honden naar buiten. Op dit moment hebben we drie vliegenvangers, zwart van de vliegen en een nieuwe waar nu net onder gejuich van mijn zoon de eerste op is gaan zitten. Vannacht heb ik het zwaar gehad in bed. Omdat ik als enige boven slaap, zaten de vliegen ook op mijn slaapkamer. Drie. Die heb ik eerst weggemept. Daarna liet ik het licht in de badkamer aan en de deur daarvan open, zodat ze daar naar toe werden gelokt. Toen snel mijn slaapkamerdeur dicht. Mijn boek op de kant, en ik zijdelings lezen. De vliegenmepper bij de hand boven op de dekens. Het was half twaalf. Waarom gingen die krengen niet slapen zodat ik kon lezen? In no time zat er al weer een op de schemerlamp. Op het kapje kun je niet slaan, dan flikkert de hele zooi om. Ik joeg hem weg, hij ging op mijn boek zitten. Ik sloeg hem. Toen op de deken, ik mepte, mis. Toen ging hij bovenop mijn kop zitten. Ik krijste woest. Zo kon ik niet lezen. Ik stond op en spiedde, de mepper in de hand de slaapkamer rond. Hij zat op de muur. Ik mepte, dood. Ik trapte voor de zekerheid nog een keer met de pantoffel z’n kop in. Weer naar bed. Alles weer goed leggen, boek op de zijkant, mepper bij de hand. Even lezen. Toen moest ik plassen. Zuchtend weer opstaan, mijn lampje uitknippen zodat er geen vliegen meer gelokt konden worden, deur open, naar de badkamer waarvan de deur op een kier stond en het licht aan was. Daarna licht aanlaten, snel uit de deur, de deur moest op een kier blijven om de nachtvliegen die niet konden slapen te lokken en dan vlug de slaapkamer in schieten. In bed, lampje weer aan, op de zijkant, boek weer open, bril op en ja, daar zat er weer een. Ik ontstak in een vreselijke woede. Op het nachtkastje, vlak onder het lampje, ik kon hem zo raken, maar de mepper zag ik niet in het donker. Die was op de grond gegleden. Zou ik het opgeven? Zo kon ik toch niet lezen. Gewoon gaan slapen dan maar; als mijn licht uit was bleven ze wel weg. Maar ik had een heel spannend boek. Ze konden me wat, ik ging ze negeren. Een paar uur later werd ik wakker. Bril afgegleden, lampje aan, twee vliegen op het kapje. Ze deden niks. Ik deed het lampje uit. Ik gaf het op. Een heer der vliegen zal ik nooit worden.