‘Niet Schieten’ in Lexke Theatercafé een schot in de roos!

14-03-2019 14:38 - Ingezonden door Redactie

Cabaretgroep Niet Schieten bestaat uit de heren Arend Edel en Maarten Hennis,
De beide heren staan al 25 jaar samen op de planken en nu komt een van de heren met het idee voor een trio. Na het (onvermijdelijke) misverstand blijkt het om uitbreiding van het cabaret duo te gaan, en wel met een vrouw. De keuze is snel gemaakt, het moet  Esmee van Kampen zijn. En het blijkt een gouden keus. Ze geeft de voorstelling een enorme opstopper. Regelmatig speelt ze zelfs in haar eentje beide mannen onder het tapijt. Maar toch blijft zij hen nodig hebben. Als gangmakers, sparing partners, routiniers, ensemble en lucifers om haar dynamiet aan te steken. De voorstelling begint bij hun kennismaking. Hoe de kleine blonde jonge vrouw bij die twee al enigszins op leeftijd geraakte mannen verzeild raakt. Ze bellen haar. Ze doet auditie. Over en weer zijn er twijfels. Over de rolverdeling, voorgestelde werkwijze, voorwaarden vooraf, tot aan de aankleding van de repetitieruimte toe.  Er zijn wat flauwe grapjes, er zijn wat overdrijvingen, er zijn de clichés, maar het trio kent de valkuilen en weet daar telkens net op tijd weer uit te springen als het er toch even ingetuind is.

Ze weten ook dat ze niet om het feit heen kunnen dat iedereen Esmee kent van reclamefilmpjes van de PLUS-supermarkt. Esmee rekent daar genadeloos mee af. Op de talloze stompzinnige opmerkingen die ze dagelijks daarover krijgt, reageert ze zeer direct en overduidelijk.  Ook haar fysiek krijgt in een schitterend liedje een plaats in de voorstelling. Een liedje waarin tijdens elk couplet het zwaartepunt (sorry) verschuift in de tegenstelling dik maar lief, dik maar talentvol, en dik maar met een hart van goud. Heel knap gedaan. Een groot deel van de voorstelling bestaat uit praten, soms afgewisseld door een lied. De mannen zingen niet slecht. Esmee zingt prachtig. Om elkaar te leren kennen wordt tijdens de voorstelling een taart (mood-pie) gebakken.
Gedurende de auditie wordt elk van de drie weleens boos, wil weglopen, maar daarna houden de andere twee hem of haar toch binnen boord. De onderwerpen variëren van de huwelijkstrouw en de schoonfamilie-groeps-app tot sterilisatie van de man en hoe je na je dood herinnerd wil worden. Het gebabbel kent een hoogtepunt bij het naar elkaar vragen naar zijn of haar ‘secret stupids’. Dat zijn de persoonlijke afkeren van iets wat iedereen eigenlijk alleen maar goed kan vinden (in hun geval: Matthijs van Nieuwkerk, Máxima, groene stroom). Een volwaardige tegenhanger van de bekende ‘guilty pleasures’, de persoonlijke voorkeuren voor wat eigenlijk niet mooi en leuk gevonden mag worden.
Het moet gezegd worden, het gepraat gaat ze goed af. De interactie tussen de drie is prachtig om te zien. Het expressieve gezicht van nieuwkomer Esmee is een prettige aanvulling  om de twijfels, opinies, doordenkertjes en woordgrappen van de heren aan elkaar te smeden. Arend Edel weet soms met een liedje of een verzuchting de onzekerheden van het ouder worden een gevoelige snaar te raken. De rol van Maarten Hennis is wat platter,  om elke zelftwijfel uit de weg te gaan walst hij met grappen overal overheen. Ondanks deze rolverdeling vormen de twee mannen een eenheid waarbij de verfrissende persoonlijkheid van Esmee van Kampen prima past. De bezoekers van Lexke Theatercafé hebben heerlijke avond en als aan het eind van de voorstelling de mood-pie ook nog wordt uitgedeeld, kan het trio helemaal niet meer stuk.

Foto Bart Cuijpers