KLIK HIER VOOR DE WK POOL VAN HAC WEEKBLAD
KLIK HIER VOOR DE POOL DE FRANCE VAN HAC WEEKBLAD

De geweldige stem van Siranush

11-03-2018 09:00 - Ingezonden door Evert Meijs

Om gevolg te kunnen geven aan een tip over ‘een zangeres uit Armenië’, was het nodig om naar Hoek 33 in Achel te komen. Ondanks dat het interview al plaats vond op 1 februari, staat de gebeurtenis nog steeds scherp op het netvlies van uw verslaggever. De ontvangst, de ambiance, de verhalen en de muzikale kwaliteiten dwongen diep respect af voor het gezin van mama Siranush en papa Arsen Charatyan uit Armenië, en hun zes kinderen.  Een voorrecht om die namiddag uw HAC-reporter te mogen zijn. Het bezoek gaf een inkijk in het leven van Armeniërs in Achel, maar meer nog in de muzikale kwaliteiten van het gezin. Tevens een oproep van Siranush voor een betaalde job als zangeres of muzieklerares.


Vader Arsen Charatyan en moeder Siranush Charatyan zochten een geschikte woning voor hun gezin met zes kinderen en konden die in Nederland niet vinden. “Maar hier in Achel vonden we een huis dat groot genoeg is voor ons achten. En er wonen hier in de buurt nog méér gezinnen uit Armenië” zegt gastheer Arsen.  De huiskamer is erg groot, met prachtige gordijnen. Er staat een grote leren bank waarop iedereen wel een plekje kan vinden. Over de lange tafel ligt een mooi kleed en gastvrouw Siranush brengt thee en allerlei lekkers. “Pak maar gerust, hè”, zegt haar man Arsen, die heel rustig begint te vertellen dat hij vanuit Armenië naar Nederland vluchtte vanwege de spanningen tussen Armenië en Azerbeidzjan. Hij leerde Siranush kennen in de Opéra de Limoges, ten noord-oosten van Bordeaux in Frankrijk. Daar was ze getalenteerd zangeres en had onder meer een solo-rol in Verdi’s opera Aïda en in een musical van Macbeth. Ze ontmoette Arsen en werden een stelletje. Ze besloten in 2006 te gaan trouwen in Harmelen, gemeente Woerden, waar Arsen woonde. Siranush nam afscheid van de Opéra. “Toen voor het laatst het doek viel, stonden mijn collega’s te huilen vanwege mijn vertrek. Ik kreeg een prachtig foto-album en wat geld en startte een nieuw bestaan in Nederland”.  Na wat omzwervingen zocht het echtpaar een grotere woning voor de zes kinderen. Die vonden ze dus in Achel.

Muziekdiploma’s binnenkort erkend
Maar met de verhuizingen en de zorg voor het grote gezin kwam muziek in de knel. Siranush: “We gaan nu elke week naar de Evangelische Christelijke kerk in Rheden bij Arnhem. Daar zing ik in het koor. En via Henk Nieuwenhuizen (Rodenrijt Achel) ben ik ook lid geworden van het koor Noorderklanken in Achel”. Af en toe praat ze rechtstreeks tegen haar man, die dan als vertaler optreedt. “Ze zegt dat haar vader een goede bariton is, en haar moeder een sopraan. Ze leerde als kind veel liedjes van haar papa”. Siranush kreeg de kans om in Jerevan –de hoofdstad van Armenië- zeven jaar muziekschool te volgen, met piano. Daarna zat ze vijf jaar op het conservatorium, vooral voor klassieke muziek en zang. Arsen vertelt dat haar diploma’s in België binnenkort ook erkend zullen worden, zodat ze haar zang professioneel kan gaan inzetten. Daarvoor wil ze ook graag haar Nederlands nog wat gaan verbeteren. “Ik ben een beetje verlegen, maar ik heb toch al enkele niveaus op de cursus Nederlands gehaald, in Neerpelt. We spreken thuis Armeens, maar óók Russisch. Onze oudste drie kinderen zijn drietalig, en uit mijn tijd in Limoges ken ik ook nog wat Frans”. Ze lacht wat bescheiden en dan stelt het echtpaar voor om wat muziek te laten horen. We gaan naar het souterrain dat duidelijk als muziekkamer in gebruik is.

Prachtig schouwspel
Er staat een lichtbruine piano. De kinderen komen aangelopen en de twee oudste jongens Samuel en Andreas halen elk hun viool uit de kast. De twee meisjes lopen trots naar de piano en spelen één voor één met twee vingers een bekend melodietje. “Vandaag was het de verjaardag van onze schooldirectrice, en toen speelden we dit ook”, zegt Arevik trots. Als Anna haar kwaliteiten heeft laten horen, komen Daniël en Isahak er ook bij staan en moeder Siranush neemt plaats achter de piano. Alsof het een op elkaar ingespeeld kinderkoor is, beginnen ze te zingen met piano-begeleiding van moeder. De rillingen lopen over je lijf als je dit hoort en ziet. Het zou een stukje uit de musical Sound of Music kunnen zijn. Enthousiast zingen de kinderen, soms solo, soms tweestemmig. De kleine Isahak doet serieus mee en het is een lust om te zien welk een prachtig schouwspel zich aan je ogen en oren voltrekt. Na het applaus spelen Andreas en Samuel ieder een apart stuk op de viool alsof het leven een lieve lust is. Het privé-concert wordt afgesloten met een lied van Siranush, terwijl ze zichzelf begeleidt op de piano. Prachtig prachtig. Ze heeft een bijzonder mooie stem die goed geschoold is en overtuigend klinkt. Nu is er van haar bescheidenheid niks meer te merken. Haar man Arsen zingt heel zachtjes op de achtergrond mee, zijn ogen blinken. Een wonderlijk moment, hier in Achel. Op het einde van het gezang keren we terug naar de huiskamer, waar de kinderen de lekkerste koekjes inmiddels hebben verorberd.

St.-Servaas
“Het is een gave Gods, die moet je gebruiken”,  zegt Arsen, die er naar uitkijkt als zijn vrouw het dagelijkse poetsen kan verruilen voor haar passie: zingen en les geven in muziek. “Ik hoop echt dat het zo ver komt dat muziek haar beroep wordt”. Hij vertelt op de valreep dat hij nu snel moet gaan, want hij volgt een avondopleiding en loopt overdag stage. “Wist je trouwens dat St.-Servaas afkomstig was uit Armenië en dat Armenië officieel het eerste land in de wereld was dat in het jaar 301 officieel christelijk werd?” Hij lacht als hij zegt dat het christelijk geloof in feite door Servaas vanuit Armenië naar Nederland is gebracht. En wil je ervaren hoe muzikaal het gezin is: kom kijken op 11-03 in Michielshof te Achel.